Faza Księżyca dzisiaj

Jaka jest teraz faza Księżyca?

Teraz faza Księżyca to «Przybywający sierp»

Księżyc wygląda inaczej, ponieważ z Ziemi dobrze widoczna jest tylko część jego powierzchni oświetlona przez Słońce, natomiast część nieoświetlona pozostaje prawie niewidoczna na tle ciemnego nieba. Jest to wynik jego ruchu wokół Ziemi i tego, która część oświetlonej strony jest dla nas widoczna. Kąt, pod którym obserwujemy oświetlony obszar, stale się zmienia i właśnie dlatego pojawiają się różne fazy — od cienkiego sierpa do pełni.

Główne fazy to: nów, pierwsza kwadra, pełnia i ostatnia kwadra. Pomiędzy nimi Księżyc stopniowo zmienia oświetlenie.

Nów to moment, gdy Księżyc znajduje się między Ziemią a Słońcem i jego oświetlona strona jest zwrócona od nas, dlatego na niebie jest prawie niewidoczny.

Około tydzień po nowiu Księżyc pokonuje część swojej orbity wokół Ziemi i połowa jego tarczy jest oświetlona. W tym czasie Księżyc jest widoczny wieczorem i w nocy. Pierwsza kwadra występuje, gdy kąt Słońce–Ziemia–Księżyc wynosi 90°.

Około dwa tygodnie po nowiu Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi względem Słońca i jego tarcza jest całkowicie oświetlona. W tym czasie Ziemia znajduje się między Słońcem a Księżycem. Księżyc jest widoczny całą noc i osiąga maksymalną jasność.

Ostatnia kwadra to faza Księżyca, gdy jego tarcza znów jest w połowie oświetlona, ale w okresie ubywania. Występuje około trzy tygodnie po nowiu. W tym czasie Księżyc znajduje się w kwadraturze ze Słońcem, czyli kąt Słońce–Ziemia–Księżyc wynosi 90°, ale po przeciwnej stronie orbity niż w pierwszej kwadrze.

Cykl księżycowy to okres zmiany faz Księżyca. Rozpoczyna się od nowiu, przechodzi przez pierwszą kwadrę, pełnię, ostatnią kwadrę i kończy się nowym nowiem.

Pełny cykl faz Księżyca — od nowiu do następnego nowiu — trwa około 29,5 dnia.

To okres, w którym Księżyc wykonuje pełny obrót wokół Ziemi względem gwiazd.

Trwa około 27 dni, 7 godzin i 43 minuty.

To okres między dwiema takimi samymi fazami Księżyca, na przykład od nowiu do następnego nowiu. Jest równy długości cyklu księżycowego.

Podczas ruchu Księżyca Ziemia również przesuwa się po swojej orbicie wokół Słońca. Aby Księżyc ponownie znalazł się w tej samej pozycji względem Słońca i fazy się powtórzyły, musi pokonać trochę więcej niż pełny obrót wokół Ziemi. Dlatego miesiąc synodyczny jest dłuższy od gwiazdowego o około 2 dni.

Nachylenie sierpa Księżyca różni się na różnych szerokościach geograficznych, ponieważ kąt między płaszczyzną ekliptyki a horyzontem zmienia się w zależności od położenia obserwatora na Ziemi. Na równiku ekliptyka przecina horyzont prawie pionowo i sierp wydaje się bardziej poziomy, jak mała łódka. Na średnich szerokościach geograficznych ekliptyka jest nachylona, więc sierp wydaje się stać pod kątem. Na wysokich szerokościach nachylenie jest jeszcze większe, ponieważ Słońce i Księżyc przechodzą nisko nad horyzontem. Różnica w nachyleniu sierpa jest więc związana z geometrią obserwacji i położeniem obserwatora na powierzchni Ziemi. Innymi słowy, nachylenie sierpa Księżyca zmienia się na różnych szerokościach geograficznych, ponieważ patrzymy na niego pod różnym kątem.

Księżyc zawsze zwrócony jest do Ziemi tą samą stroną z powodu zjawiska synchronicznej rotacji, spowodowanego zjawiskiem pływowego zablokowania. Księżyc obraca się wokół własnej osi w tym samym czasie, w którym wykonuje pełny obieg wokół Ziemi. Oznacza to, że podczas jednego obiegu wokół Ziemi Księżyc obraca się raz wokół własnej osi. W rezultacie zawsze zwrócony jest do Ziemi tą samą stroną.